دربارۀ موزیکانه

ایده از کجا؟

چند سالی بود که توانمندی‌های منحصربه‌فرد موسیقی ایرانی برای من پرنگ‌تر شده بود و خود را با ریشه‌های این موسیقی اصیل، در پیوندی عمیق‌تر می‌دیدم. در این دوران، زمان بسیاری برای آشناشدن با این دنیای وسیع و پیداکردن موسیقیِ دلخواهم خرج کردم. کم‌کم احساس می‌کردم که آشنایی با آلبوم‌های جدید، دشواری دارد و پس از چندبار جابه‌جایی منزل، دریافتم که نگهداری بایگانی موسیقی از آن مشکل‌تر است؛ زیرا این مجموعۀ روبه‌افزایش فضای زیادی را در زندگی امروزی از آنِ خود می‌کند.

آلبوم‌های موسیقی را در قالب سی‌دی می‌خریدم؛ اما برای راحتی کار، آن را روی رایانه یا دستگاه‌های پخش دیجیتال می‌ریختم و هر جا می‌رفتم، گوش می‌کردم. بدین‌ترتیب، فقط برای گردگیری یا جابه‌جایی سی‌دی‌ها سراغشان می‌رفتم. این مشکل، به‌همراه آگاهی از تأثیرات مخرّب زیست‌محیطی تولید سی‌دی، باعث شد که اندک‌اندک به خرید سی‌دی دلسرد شوم و سعی کنم انتخاب‌های خریدم را محدودتر کنم. حتی مدت‌ها از خرید سی‌دی صرف‌نظر کردم و فقط گاه‌گداری از دوستانم امانت می‌گرفتم یا به شنیدن موسیقی‌های جدید در محیط‌های عمومی بسنده می‌کردم.

ولی چه کنم که موسیقی بخشی از زندگی‌ام شده بود و دورشدن از این هنر، آن‌هم از نوع ایرانی‌اش، احساس می‌کردم چیزی از زندگی‌ام کم شده است. از طرفی، خرید موسیقی به‌شکل سابق نیز دلچسب نبود. چه باید می‌کردم؟ باتوجه به نبود شیوۀ جایگزین در آن زمان، آرزو می‌کردم محیطی برخط (آن‌لاین) وجود داشت که من و هم‌سِنخانم و سایر علاقه‌مندانِ این وادی گسترده می‌توانستیم موسیقی ایرانی را به‌صورت دیجیتال، راحت‌تر و به‌روزتر، در اختیار بگیریم. این زمینه هم نبود! جرقه‌ای به ذهنم خورد: خودم چنین محیطی راه بیندازم. ظاهرش به ایده‌ای پرشور و وسوسه‌برانگیز می‌زد؛ اما از شما چه پنهان، تصور مشکلات گام‌به‌گامِ این حرکت و نیازمندی‌اش به حمایت‌ها و مشارکت‌های وسیع، این ایده را در ذهنم مسکوت گذاشت و مانند ایده‌های دیگری که داشتم، بهتر دیدم که بی‌خیالش شوم... اما نشدم!

همکاری چگونه؟
در پی راه‌ها و سرنخ‌ها افتادم و سختی‌ها و نه‌شنیدن‌ها را نادیده گرفتم... تا اینکه اتفاق خوشایندی در این مسیر رخ داد: دوست خوبم، سروش ایوبی، مرا به شرکت هفت‌سین معرفی کرد. مهران بهنام، مدیرعامل شرکت، در سال‌های اخیر تمرکز خود را از فروش سنّتی به روش برخط (آن‌لاین) تغییر داده و موفقیت‌های بسیاری کسب کرده است. پس از چند جلسه با وی، ایده‌ام را مطرح کردم و بسط دادم. صحبت‌های ابتدایی ما بیشتر رنگِ مشورتی و راهنماگونه دربارۀ بازار موسیقی به خود گرفت که برای من بسیار آموزنده بود؛ ولی پس از مدتی ایدۀ «بانک برخط موسیقی ایرانی» برای هیئت‌مدیرۀ هفت‌سین نیز جالب شد و مشارکت دوطرفه در این پروژه، امکان‌سنجی شد.

هفت‌سین تجربه و امکانات درخور توجهی در راه‌اندازی فروشگاه اینترنتی دارد و بر تبدیل تارنمای final.ir به «فروشگاه اینترنتی برای 40میلیون ایرانی» متمرکز است. این زمینه و سابقه، بر اشتراک اهداف و باورهای ما دامن زد و طرح «موزیکانه» از تیرماه ۱۳۹۱ آغاز شد.

باز تأکید می کنم که بیش از هر عامل دیگری، باورها و اصول مشترک چند نفر هم‌‌نظر است که شکل‌گیری و راه‌اندازی هر ایده‌ای را رقم می‌زند یا جدایی و پایان آن را. نقاط برشمردنیِ بسیاری از این اصول و آرمان‌ها بین من و هفت‌سین و به‌ویژه شخص مهران بهنام مشترک بود. شک ندارم که راه‌اندازی «موزیکانه» بدون پشتوانه و باور هفت‌سین، ناممکن بود.

راه‌اندازی با چه رویکردی؟
تجربۀ پیشین هفت‌سین در فروش اینترنتیِ سی‌دی موسیقی و نیز انرژی و زمان و هزینۀ هنگفتی که آنان برای تهیۀ آرشیو موسیقی صرف کرده بودند، ما را بر آن داشت که ابتدا «موزیکانه» را به‌عنوان «بانک اطلاعات موسیقی» با هدف ایجاد فضایی امن برای هنرمندان و استفادۀ علاقه‌مندان ارائه و راه‌اندازی کنیم. در این چند ماه، زمان و توان گسترده‌ای برای تکمیل و راه‌اندازی این سامانه به‌کار گرفتیم که در این راه بکر و دشوار، همکارم پریا کیوانفر با انگیزه‌ای ستودنی و روحیه‌ای بی‌مانند، همیار و همگام ما شد. سرانجام، به‌یُمن صبر و تلاش و امید تیم موزیکانه، این حرکت نو آمادۀ تقدیم به ایرانیانِ دوست‌داشتنی شد. امید که درخورِ آوازۀ پرنغمۀ تاریخ موسیقی این مرزوبوم باشد.

آیدین حبیبی
مدیر اجرایی موزیکانه